zondag 31 augustus 2014

Zomer '14

Na een bijzonder hectisch jaar waren wij wel weer toe aan een lange warme zomervakantie. 
Mijn grote wens was om met de man en kinders eens door Parijs te wandelen. En hoewel we een kind thuis hadden gelaten werd ik er heel blij van. Vanuit Nederland reden we met gezwinde spoed naar een camping tussen Parijs en Orleans. De volgende dag reden we vol goede moed richting Parijs. Na een waar parkeerdebacle vonden we uiteindelijk een prachtige parkeerplaats met zicht op de Eiffeltoren.


De Eiffeltoren moest uiteraard beklommen worden en ondanks een protesterend klein meisje beklommen we vol goede moed de 1652 treden. Man man ik heb er dagen spierpijn van gehad.


Maar we werden uiteraard beloond met een prachtig uitzicht. Vervolgens wandelden wij naar de Arc de Thriomphe en via de Champs elysees naar waar wij dachten dat de auto stond. Met een beetje fantasie kan je vast wel bedenken hoe de vervolgwandeling van anderhalf uur met moeie en hongerige kinderen door een warm Parijs was ;) Maar uiteindelijk vonden we de parkeerplaats en reden via de super marche gauw naar de camping. 
De volgende dag stond er een uitje naar Orleans op het programma, helaas gooide de auto roet in het eten. Gelukkig was het probleem van tijdelijke aard en zeer goedkoop op te lossen.En na een ontspannen dag in het zwembad reden wij door naar de Auvergne alwaar wij drie dagen in de tuin van opa en oma bivakeerden.

Nee dit is niet hun huis maar een kasteel ruïne die wij bezochten. Een plek die enorm tot de verbeelding sprak en waar het kleine meisje zich een heuse prinses waande.


Na drie gezellige dagen vertrokken wij naar onze eindbestemming in de Dordogne waar wij ons kamp opsloegen op een zeer idyllisch plekje nabij de rivier.


In de rivier werd heel wat afgespeeld, gezwommen en gevaren. En ondanks de regen die af en toe met bakken naar beneden kwam hadden we het er heerlijk.


Ook moest er wat cultuur gesnoven worden en bezochten wij het dorp Oradour sur glane. Dit heeft op mij een diepe indruk gemaakt. Ik kan er bijna niet bij dat mensen tot zulke gruweldaden in staat zijn. Helaas is dat tegenwoordig nog steeds aan de orde. 


Gelukkig was er ook genoeg tijd voor ontspanning en deed zelfs ons kleine angsthaasje vol overgave mee!


Wij hadden heerlijke weken. En ach de vakantie is altijd te kort en toch verlang je weer naar thuis. En zo reden we uiteindelijk met gezwinde spoed weer richting huis. Dat die thuiskomst niet helemaal was zoals we wilden... 
tja, gelukkig kwamen we uiteindelijk binnen en was het gauw weer vergeten.

***